BOEKPRESENTATIE ‘TOEN DE SCHACHTEN STILVIELEN’.
Op maandag, 31 augustus, wordt mijn 6e boek ten doop gehouden in Heerlen. In ‘Toen de schachten stilvielen’, heb ik de laatste generatie Limburgse mijnwerkerskinderen een stem gegeven. Het is mijn eerste boek met een niet uitgesproken psychosociaal thema, al zal de oplettende lezer ontdekken dat de psychosociale kijk op de zaak zeker niet ontbreekt. Maar dat geldt ook voor de historische, de economische en de sociologische.
In 2025 werd in de media en daarbuiten met veel toeters en bellen 50 jaar mijnsluiting herdacht. Eindelijk expliciete aandacht voor wat de koempels decennialang hebben gegeven en waar ze zo weinig voor terug hebben gekregen. Eindelijk aandacht voor die verstoorde balans. In feite ontsnapte het fenomeen ‘mijnsluiting’ al jaren aan de aandacht van iedereen buiten de Mijnstreek.
Ach ja, het is ver van de je bed. Zoals de bodemproblemen in Groningen en aangrenzende provincies en andere problemen die zich niet in je achtertuin of op je balkon afspelen. Je hebt genoeg aan je eigen sores.
Na het herdenkingsjaar ebde de aandacht helaas weer weg. Tenminste buiten de Mijnstreek. Daar worstelen ze nog steeds met de erfenis van toen. Er zijn nog altijd oude, zieke koempels met silicose, economisch is het gebied nog niet boven Jan, er zijn steeds meer huizen die verzakken. Het mijnwater eist zijn tol.
Om ertoe bij te dragen dat de mijnen en hun geschiedenis niet vergeten worden schreef ik, eveneens een mijnwerkersdochter, mijn boek. Ik hoop dat het ook over de grenzen van Parkstad wordt gelezen en nog liever over de grenzen van onze provincie. De mijnen hebben Nederland jarenlang warm gestookt en bijgedragen tot de economische bloei van ons land. Dat dat erkend wordt en tot het Nederlandse bewustzijn doordringt, is wel het allerminste…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten