'TOEN DE SCHACHTEN STILVIELEN'

van het paadje, aflevering 2

Niet zo lang geleden liet ik weten dat ik met mijn nieuwe boek ‘Toen de schachten stilvielen’ volgens mijn yogaleraar ‘van het paadje’ ben geraakt.

Dat kun je inderdaad zo zien. Bijgaande illustratie laat zien welke route ik met mijn boeken heb bewandeld.

Het eerste over ‘succes- en faalangst’ verscheen in 2019. Daarna volgden er in 2021, 2022 en 2023 drie over bore-out en het 5e dat in 2025 verscheen, gaat over het bedriegersfenomeen (beter bekend als het impostersyndroom). Die eerste vijf boeken betreffen dus allemaal thema's uit de psychosociale coaching.

Het boek dat nu op stapel staat, heeft niet zo’n thema. Als mijnwerkersdochter schreef ik een jaar nadat 50 jaar mijnsluiting in 2025 is herdacht, een boek waarin de laatste generatie Limburgse mijnwerkerskinderen een stem krijgt. Hoe was het voor hen om in een mijnwerkersmilieu op te groeien? Hoe was het om te horen dat de mijnen zouden gaan sluiten? Hoe hebben ze de jaren naar de mijnsluiting toe ervaren? En hoe de jaren kort erna?

En natuurlijk kijk ik in het boek ook naar hoe de voormalige Mijnstreek er nu voor staat en hoe haar mogelijkheden voor de toekomst eruit zien.

Van het paadje? Zeker! Maar als je het boek goed leest, kun je constateren: misschien toch niet!

Het manuscript wordt momenteel opgemaakt. De publicatiedatum is nog niet bekend, maar ik houd jullie zeker op de hoogte.

De boeken over bore-out kun je via mijn website nog steeds tijdelijk met korting bestellen.

www.ereprijscoaching.nl

 VAN HET PAADJE?

“Nu is ze van het paadje…” merkte mijn yogaleraar op, refererend aan mijn nieuwe boek in voorbereiding.

Inderdaad zou je het zo kunnen zien, maar ook weer niet.

Nadat ik vijf coaching gerelateerde boeken schreef, komt er nu een dat - zo op het eerste oog - met psychosociale coaching niets te maken heeft. Zelf mijnwerkersdochter - mijn vader werkte 20 jaar ondergronds - interviewde ik  in dit jaar van 50 jaar mijnsluiting, 40 mijnwerkerskinderen, vertegenwoordigers van de laatste groep mensen die het mijnwerkersleven in Nederland nog bewust hebben meegemaakt. En wat een mooie gesprekken had ik daarover!

Mijn andere boeken zijn gepubliceerd door uitgevers met uitsluitend coachboeken in hun bestand. Daarom ging ik op zoek naar een uitgever met een andere doelgroep. Ik sprak er een die me vertelde niet zo gediend te zijn van “oral history”. Wat mensen zich herinneren, hoeft immers niet gebeurd te zijn. Hmmm! Toen de hoofdredacteur me bovendien vertelde dat ze een ander annotatiesysteem hanteren dan het internationale, wist ik genoeg: dit is niet mijn uitgever.

Op de lerarenopleiding studeerde ik - jaren geleden -  naast Nederlands ook geschiedenis. Ik heb ook soms les gegeven in dat vak. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat geschiedkundige feiten correct worden weergegeven en ik zal ook mijn best doen om dat goed voor elkaar te krijgen.

Maar mijn focus ligt bij het schrijven van dit boek niet primair op de historische juistheid van de weergegeven ontwikkelingen en gebeurtenissen, maar op hoe deze mijnwerkerskinderen ze beleefd hebben en hoe ze hebben bijgedragen tot de mensen die ze zijn geworden. Hoe hun (en mijn) identiteit er mede door gevormd is, dat wat altijd hetzelfde blijft, zelfs als tijd en omstandigheden veranderen. Daarbij hebben dezelfde factoren mijn aandacht als bij mijn coachboeken. Factoren als schuld(gevoelens), schaamte, trauma en vooral loyaliteit. Hoe zijn ze systemisch verbonden met hun vaders die in de meeste gevallen niet meer leven? Bewust daarop letten is mijn tweede natuur geworden.

Er zullen geen oefeningen in dit boek staan en geen expliciete aanwijzingen voor coaches en andere begeleiders. Maar in de basis gaat het misschien meer op de eerdere exemplaren lijken dan je zou verwachten.

* De foto maakte ik in de garderobe van het mijnmuseum in Heerlen.